¡Amigos!

Het leven is mooi, vooral als je Spaanse mensen op hun woord gelooft. Als ik bijvoorbeeld, net wakker, een bezoek breng aan de bakker om de hoek word ik door het alleraardigste Valenciaanse meisje achter de balie getrakteerd op een enthousiast ‘¿Qué te pongo, cariño? (Wat mag het zijn, lieverd?)’ Verrukkelijk natuurlijk, zo de dag te beginnen. Maar zou zij het ook menen? Ik ken dat hele meisje niet, zij mij evenmin en tóch vindt zij mij al bij voorbaat lief. 

Vriendschappen ontstaan in Valencia in een poep en een scheet. Ik kreeg ooit een lift naar Madrid van Fernando, met wie ik wel eens een videoclip had opgenomen. We keuvelden leuk over muziek en maakten grapjes over onze toenmalige vriendinnen. Het was best gezellig. Bij aankomst in de hoofdstad biechtte hij op dat hij mij als een echte vriend beschouwde. Wij omhelsden elkaar en namen afscheid. Op dat ogenblik waren wij echte vrienden. Sindsdien nooit meer iets van Fernando gehoord. 

¡Amigo! Echt, nooit had ik zoveel vrienden als in Valencia. In de kroegen, de restaurants, op Facebook en op straat word ik voortdurend hartelijk begroet. Zoenen, omhelzingen, enthousiasme, veren in mijn reet, plezier. Het kostte mij slechts een paar maanden om een gigantische vriendenkring op te bouwen. Maar ik als een raar knobbeltje onder mijn oksel voel ga ik toch eerder te rade bij één van mijn Nederlandse vrienden. De meeste van mijn Spaanse vrienden horen liever niets over problemen. Dat is wel heel intiem meteen. 

Valencianen leven vaak in het moment. Pin ze daarom niet vast op eerder gemaakte uit- of afspraken. Het plukken van de dag is een gave die zij bezitten. Tegelijkertijd ontslaat het ze van allerlei verplichtingen. Het hoort een beetje bij de mediterrane mentaliteit van laat-maar-waaien. Aangenaam, maar voor een rechtlijnige Noord-Europeaan die een solide leven wil opbouwen in den vreemde en daarbij kost wat kost wil integreren met de lokale bevolking dus ook een beetje verwarrend soms. 

Ik koester beide typen vriendschap. Het is verrijkend. Het is heerlijk om dagelijks omgeven te worden door een zweem van liefde en genegenheid en tevens is het wezenlijk van belang dieper op dingen in te gaan met je naasten. Er zit dus niets anders op mijn leven te verdelen over mijn thuis- en mijn adoptieland, toch, lieve schatten van me?

PS: dit is natuurlijk een generaliserende column. Ik heb ook best een paar vrienden in Valencia met wie ik bloedserieuze, persoonlijke shit bespreek. Ze komen oorspronkelijk uit Buenos Aires, Madrid, Bilbao, Utrecht en Southampton of woonden een tijdje in het buitenland. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *